سکوت یک صبح برفی

سلام.
به اتاق تنهاترین دختر دنیا خوش
اومدید.
لطفا نپرسید که چرا تنهاترین و
مظلوم ترین ام. حتما اینجوری
هستم که نوشتم دیگه.
توی زندگی آدم یه چیزای
انتسابی ای هست که اونو
مظلوم تر از همه می کنه.
مظلوم تر از هرکی که فکرشو
کنی.
البته نمیگم هم که خوشی ای
توی زندگیم نبوده.خدا رو شکر
خوشی هم زیاد بوده.
وبلاگ من هم مثل کتاب آدم
بزرگهاست متاسفانه چون هیچ
عکسی نداره و فقط نوشته
هست.
امیدوارم حوصله داشته باشید که
بخونید اش.
لطفا نظر خصوصی هم نذارید.